Τετάρτη, 6 Δεκεμβρίου 2017

Επιλέγοντας 24 γνώμες του Μενάνδρου απο το Α έως το Ω (Ο Σελλενίδης στον Προβελλέγιο ως ...Αλφαβητάρι Φιλίας !). Raccogliendo 24 aforismi dalle “Gnomai” di Menandro; a forma di acrostico alfabetico in onore di D. Proveleggios (tradotte in neogreco da Alex. Sellenidis)

Του Αγίου Νικολάου σήμερα και ίσως αυτό να αποτελεί ικανό συνειρμό πίσω απο την σημερινή ανάρτησι. Ο υποφαινόμενος επέλεξε 24 γνωμικά απο το γνωστό κείμενο “Γνώμαι Μονόστιχοι” του Μενάνδρου και συνοδεύοντας το αρχαίο κείμενο με έμμετρη νεοελληνική “μετάφρασι” τα αφιερώνει στον Δημήτρη Προβελέγγιο.
Ο Δημήτρης, εκ του πάλε ποτέ ενεργού κύκλου του Νεανικού Κέντρου του Αγίου Νικολάου Οδού Αχαρνών στην Αθήνα, είναι ένας από τους τρείς αρχικούς διαχειριστές του ιστολογίου, και αυτό είναι γνωστό, αλλά όσο κι αν παραμένει λόγω υιϊκού καθήκοντος κάπως ανενεργός, και κάπως στο ημίφως, έχει ο ίδιος εκ των πραγμάτων αποδειχθή ως ο φανατικότερος θαυμαστής (μπορεί και … ο μοναδικός) του Σελλενίδη! Κατόπιν τούτου γίνεται απολύτως κατανοητή η σημερινή αφιέρωσι του υπογράφοντος την "έμμετρη απόδοσι στην νεοελληνική" στιχοπλόκου προς το πρόσωπό του!
Όσο για τα Αλφαβητάρια, εκτός των άλλων, είναι και παλιά ποιητική και συνήθως λαϊκή συνήθεια με στιχουργήματα παιχνιωδώς δομημένα πάνω σε αλφαβητική ακροστιχίδα.
Είπαμε: το πρωτότυπο κείμενο (και η σύλληψι) είναι του Μενάνδρου (για το φιλολογικό ζήτημα της γνησιότητας ίσως γράψουμε άλλη φορά), η έμμετρη απόδοσι του Αλ. Σελλενίδη.
ΕΝΑ ΑΛΦΑΒΗΤΑΡΙ ΑΝΘΟΛΟΓΗΜΕΝΟ 
ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΝΩΜΕΣ ΤΟΥ ΜΕΝΑΝΔΡΟΥ

Αγάπης δε ουδέν μείζον ούτε ίσον εστί.
Της Αγάπης πιο μεγάλο, ούτε ίσιο θα βρεθή!

Βροτοῖς ἅπασιν ἡ συνείδησις θεός.
Θεός είν΄ η συνείδησι, σε όλους τους ανθρώπους.
Γέρων γενόμενος μὴ γάμει νεωτέραν.
Σαν φτάσεις στα γεράματα μή νυμφευθής πιο νέα.
Διπλῶς ὁρῶσιν οἱ μαθόντες γράμματα.
Όσοι μαθαίνουν γράμματα, διπλά μπορούν να βλέπουν.
πιλανθάνονται πάντες οἱ παθόντες εὖ.
Και πιο ξεχνάνε εύκολα, όσοι ευεργετιούνται.
Ζῆθι προσεχόντως ὡς μακρὰν ἐγγὺς βλέπων.
Να ζής εσύ προσέχοντας, τα μακρυνά κοντά σου.

θους δὲ βάσανός ἐστιν ἀνθρώποις χρόνος.
Ο χρόνος για το ήθος μας είναι λυδία λίθος.

Θεὸς πέφυκεν, ὅστις οὐδὲν δρᾷ κακόν.
Ο Θεός υπάρχει πάντα και ποτέ κακό δεν κάνει.

κανῶς βιώσεις γηροβοσκῶν τοὺς γονεῖς.
Άξια και καλά θα ζήσης, αν γονείς γηροκομάς.
Κρίνει φίλους ὁ καιρός, ὡς χρυσὸν τὸ πῦρ.
Τον φίλο δείχνει ο καιρός, σαν τον χρυσό η φλόγα.

Λύπης ἰατρός ἐστιν ἀνθρώποις λόγος.
Τα λόγια της παρηγοριάς είναι γιατρός της λύπης.

Μή μοι γένοιθ᾽ ἃ βούλομ᾽, ἀλλ᾽ ἃ συμφέρει.
Ό,τι ποθώ ας μή μου ‘ρθή,  μονάχα το καλό μου!
Νόμιζε πάντα κοινὰ τῶν φίλων βάρη.
Να θεωρείς μισά μισά τα βάρητα των φίλων.

Ξένος ὢν ἀκολούθει τοῖς ἐπιχωρίοις νόμοις.
Σαν πού ‘σαι ξένος να ακλουθάς, τα έθιμα των ντόπιων.

 σοφὸς ἐν αὑτῷ περιφέρει τὴν οὐσίαν.
Ο σοφός μαζί του πάντα, έχει την αβασταγή του.
Πολλοὶ μαθηταὶ κρείττονες διδασκάλων.
Πολλοί υπάρχουν μαθητές, πιο πάν' απο δασκάλους.

ῆμα παρὰ καιρὸν ῥηθὲν ἀνατρέπει βίον.
Λόγος παράκαιρος, ζωή ολάκαιρη τουμπάρει

Σέβου τὸ θεῖον, μὴ ἐξετάζων πῶς ἔχει.
Τα θεία να τα σέβεσαι, γιατί και πώς μην ψάχνεις.
Τὸ ψεῦδος ὠχύρωκεν τὴν πονηρίαν.
Το ψέμα είναι οχυρό, τρανό της πανουργίας..

πὲρ εὐσεβείας καὶ λάλει καὶ μάνθανε.
Για το σέβας του Θεού, να μιλάς και να μαθαίνεις.
Φῶς ἐστι τῷ νῷ πρὸς θεὸν βλέπειν ἀεί.
Το να θωρείς προς τον Θεό, είναι ένα φώς στον νού σου.
Χρηστὸς πονηροῖς οὐ τιτρώσκεται λόγοις.
Δεν τον τρυπάνε τον καλό, τα πονηρά τα λόγια.
Ψυχῆς ἐπιμέλου τῆς σεαυτοῦ καθὰ δύνῃ.
Επιμελώς, όσο μπορείς, φρόντιζε την ψυχή σου.
ς μέγα τὸ μικρόν ἐστιν ἐν καιρῷ δοθέν.
Τ’ ολίγον μέγα φαίνεται, σαν τό ‘χεις στον καιρό του!

Έμμετρη απόδοσι στην νεοελληνική: ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΕΛΛΕΝΙΔΗΣ

Τρίτη, 28 Νοεμβρίου 2017

Ένα ποίημα (προφητικό σονέτο) του Λορέντζου Μαβίλη, ένα σκακιστικό πρόβλημά του και ένα στιχούργημα (του Αλ. Σελλενίδη) στη μνήμη του. Una poesia di Lorenzo Mavilis (6.09.1860 – 28.11.1912), un suo problema di scacchi (in 4 mosse) e una dedica di A. Sellenidis in memoriam.

1. ΤΟ (ΠΡΟΦΗΤΙΚΟ;) ΠΟΙΗΜΑ
Σαν σήμερα, 105 χρόνια πρίν, ο Λορέντζος Μαβίλης πρόσφερε και την τελευταία του πνοή στην αγαπημένη του Ιδέα, την Ελλάδα. Ανάμεσα στα ποιήματά του είχε συνθέσει και το παρακάτω σονέτο με τον τίτλο "Χάρρις". Γραμμένο το καλοκαίρι του 1897 για έναν συμπολεμιστή φίλο του, Άγγλο, ονόματι Cl. Harris, πεσόντα στον τότε ατυχή πόλεμο, θα μπορούσε κάλλιστα να χρησιμοποιηθή σαν επιτύμβιο πάνω στο μνήμα του ίδιου του “ποιητή και μάρτυρα αντάμα”, που “πατώντας της Ηπείρου το χώμα” 15 χρόνια αργότερα “ένα βόλι” τον έστειλε “ ήρωα, στο ηλύσιο περιβόλι”.

Χερουβικής χαράς χρυσός αθέρας 
σε φλόγισε πατώντας της Ηπείρου 
το χώμα, σα στην πλατωσιά του απείρου 
νά 'στραφτε από το «εν τούτω νίκα» ο αιθέρας,   

Και σά σε λάμψη παρουσίας δευτέρας 
μ΄ αποκαλυπτικού αγαλλίαση ονείρου 
νά 'βλεπες στο βυθό του Παμπονήρου 
να γκρεμιστή η Τουρκιά, το ανίερο τέρας.   

Και σε λόγου σου τότε έκαμες τάμα 
να φτάσης όπου μόνο αυτός ξαμώνει 
πού 'ναι ποιητής και μάρτυρας αντάμα.   

Του Απόλλωνα όχι η χάρη, η δόξα μόνη 
σού 'λειπε του θανάτου – κ΄ ένα βόλι 
σ΄ έστειλ΄ ήρωα στο ηλύσιο περιβόλι. 

Λορέντζος Μαβίλης, (ΙΟΥΝ-ΙΟΥΛ. '97)
...........................................................

Και μια παραστατική αναφορά σχετικά με την αιματηρή μάχη του Δρίσκου και την θυσία του Ήρωά μας, πατριώτη ποιητή:
"...Ας επιστρέψουμε όμως στα γεγονότα του 1912. Η Λεγεώνα των Γαριβαλδινών προωθήθηκε στην Ήπειρο για να ενισχύσει τις δυνάμεις του Στρατηγού Κωνσταντίνου Σαμπουτζάκη. Ανάμεσα τους εκτός από το Λορέντζο Μαβίλη και η θρυλική μορφή μια γυναίκας εθελόντριας νοσοκόμας, της Ασπασίας Ράλλη, κόρης του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη, ανιψιάς του Ρώμα και συζύγου του πολιτευτή Αττικής Ιωάννη Ράλλη. Επικεφαλής του Σώματος ήταν ο ίδιος ο Στρατηγός Γαριβάλδης ο οποίος είχε φθάσει στην Ελλάδα συνοδευόμενος από το γιο του Πιπίνο και τη θυγατέρα του. Η συμβολή των Γαριβαλδινών παντού ήταν σημαντικότατη. Η μάχη του Δρίσκου όμως τους έδωσε τη μεγαλύτερη δόξα. Το όρος Δρίσκος βρίσκεται κοντά στα Γιάννενα και ήταν ένα από τα κάστρα που έπρεπε να κυριευθούν για την απελευθέρωση της πόλεως. Εκεί έφθασαν πρώτα οι Έλληνες Γαριβαλδινοί με επικεφαλής το Συνταγματάρχη Αλέξανδρο Ρώμα. Ήταν το πρωί της 26ης Νοεμβρίου, ανήμερα του Αγίου Στυλιανού και το Μπιζάνι βρισκόταν σε στενή πολιορκία. Αμέσως ρίχτηκαν στη μάχη. Μετά από δίωρο συμπλοκή οι πολυάριθμοι Τούρκοι αντίπαλοι τους τράπηκαν σε άτακτο φυγή και σκορπίστηκαν έντρομοι στην πεδιάδα των Ιωαννίνων, εγκαταλείποντας ακόμα και τα όπλα τους. Πολλοί απ’ αυτούς συνελήφθησαν αιχμάλωτοι. Η νίκη ήταν μεγάλη και ενθουσίασε τους μαχητές. Ο ενθουσιασμός τους όμως έγινε μεγαλύτερος το βράδυ της ίδιας μέρας όταν είδαν με χαρά να καταφθάνει ο Στρατηγός Γαριβάλδης με τους Φιλέλληνες Ερυθροχίτωνες και εθελοντές από τη Κρήτη. Οι μαχητές δεν κοιμήθηκαν όλη τη νύκτα. Φρόντισαν για την οχύρωση της τοποθεσίας που κατείχαν. Το ίδιο έκαναν όμως και οι Τούρκοι ανοίγοντας ορύγματα και τοποθετώντας απέναντι από το Δρίσκο τα τηλεβόλα τους. Η επόμενη μέρα ξημέρωσε φαινομενικά ήρεμη. Στις 09.00 όμως το πρωί άρχισε δριμύτατος βομβαρδισμός από το Τουρκικό πυροβολικό ενώ ένα ισχυρό Τουρκικό Σώμα από το χάνι της Λεύκας άρχισε να κινείται εναντίον τους. Μετά το μεσημέρι η δύναμη των Γαριβαλδινών ενισχύθηκε με τρία πεδινά πυροβόλα που παρά την παλαιότητα τους αποδείχθηκαν πολύ χρήσιμα. Η μάχη συνεχίσθηκε φονικότατη. Τραυματίσθηκε ο Επιτελάρχης Μπαρδόπουλος αλλά συνέχισε να πολεμάει. Έπεσε ηρωικά μαχόμενος ο Λοχαγός Αλέξανδρος Βραχνός και ο Κρητικός Οπλαρχηγός Μακρής. Πολλοί μαχητές είχαν τραυματιστεί. Όσοι όμως μπορούσαν συνέχιζαν να μάχονται κρατώντας σθεναρά τις θέσεις τους. Την επομένη μέρα δηλαδή στις 28 Νοεμβρίου κατέφθασαν ενισχύσεις του εχθρού. Οκτώ χιλιάδες Τούρκοι και ισχυρές πυροβολαρχίες. Οι Γαριβαλδινοί δεχόντουσαν ισχυρά πυρά από την Καστρίτσα νοτιοανατολικά της λίμνης, από το χάνι της Λεύκας, μεταξύ των χωριών Καστρίτσας και Βασιλικής καθώς και από άλλα πυροβόλα της περιοχής. Αργότερα τέσσερις ώρες μετά, η κατάσταση ήταν απελπιστική και τα πυρομαχικά μετά από τριήμερο μάχη σε πολλά σημεία είχαν εξαντληθεί. Σε αυτή τη φάση η εθελόντρια νοσοκόμα Ασπασία Ράλλη βλέποντας την εξέλιξη της μάχης και τη μεγάλη ανάγκη για μαχητές, παράτησε τις γάζες και τους επιδέσμους και κρατώντας το όπλο έτρεξε στο πλάι του θείου της Συνταγματάρχη Αλεξάνδρου Ρώμα. Η γενναιότητα της και η μαχητική της ικανότητα κατέπληξε τους συμπολεμιστές της. Ο τραυματίας από την προηγούμενη μέρα Επιτελάρχης Μπαρδόπουλος όμως δέχεται και άλλη σφαίρα και πέφτει νεκρός. Το ίδιο και ο Κρητικός Οπλαρχηγός Γερακάρης. Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτά τραυματίσθηκε ο Συνταγματάρχης Αλέξανδρος Ρώμας, ο οποίος όμως δεν απεχώρησε από τη μάχη.
Ο Λοχαγός Λορέντζος Μαβίλης βρισκόταν και αυτός στη μάχη, πρώτος στην εκτέλεση του Καθήκοντος. Μια σφαίρα όμως τον πετυχαίνει στο πρόσωπο. Αιμόφυρτος ψιθυρίζει: «Επερίμενα πολλές τιμές, αλλά όχι και την τιμή να θυσιάσω τη ζωή μου για την Ελλάδα μου». Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια του Ήρωα γιατί εκείνη τη στιγμή τον βρίσκει και δεύτερη σφαίρα Ο Συνταγματάρχης Αλέξανδρος Ρώμας τότε τρέχει κοντά του και του δίνει το χέρι του. «Σε συγχαίρω απ’ την καρδιά μου!» του λέει με ενθουσιασμό. Ο Μαβίλης όμως δεν μπόρεσε να απαντήσει. Το αίμα είχε κλείσει το λαιμό του! Τα πόδια του λύγισαν και έπεσε ανήμπορος πια στο έδαφος. Μέσα στο πρόχειρο χειρουργείο όπου μεταφέρθηκε, ο Λοχαγός Μαβίλης με νοήματα ζητά χαρτί και μολύβι, θέλοντας κάτι να γράψει. Δυστυχώς δεν πρόλαβε. Ο θάνατος ήρθε και τον άρπαξε χωρίς οίκτο. Ένας Ιερέας, ο παπα Φώτης του έκλεισε για πάντα τα μάτια ενώ την ίδια στιγμή χαιρετούσαν στρατιωτικά όσοι τραυματίες βρισκόντουσαν εκεί και μπορούσαν έστω και ελάχιστα να κινηθούν. Ο Λορέντζος Μαβίλης εκείνη τη στιγμή πέρασε στην Αθανασία. Στο Πάνθεο των Ηρώων. Το άψυχο σώμα του έμεινε ξαπλωμένο με σταυρωμένα τα χέρια και σκεπασμένο με τη ματωμένη χλαίνη του στο εκκλησάκι της Αγία Παρασκευής, μέχρι να το δεχθεί φιλόξενα στα σπλάχνα της η Ηπειρωτική Γη. Η γενναία ψυχή του όμως πέταξε ψηλά και φτερουγίζει ακόμα και σήμερα στις ελεύθερες πια βουνοκορφές, ευτυχισμένη για πάντα, αφού είχε κερδίσει αυτό που τόσο ποθούσε ο ίδιος: τον Ηρωικό Θάνατο!..."  

2. ΕΝΑ ΣΚΑΚΙΣΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ
Πολύ ισχυρός σκακιστής για την εποχή του (με ιστορικό Rating Elo γύρω στο 2350!), ο Μαβίλης ήταν και συνθέτης σκακιστικών προβλημάτων.
Το παρακάτω είναι ένα ορθόδοξο πολυκίνητο πρόβλημα (τεσσάρων κινήσεων) με λίγα κομμάτια (Meredith) που δημοσιεύθηκε το 1891.
Λορέντζος Μαβίλης (Lorenzo Mabillis / Mavilis)
Μάτ σε 4 κινήσεις #4    ....................    (7+2)
[4K3/8/2R5/4k3/2P4P/4P3/8/1B1b2s1]
                            
Για την λεπτομερή παρουσίασι και λύσι του προβλήματος βλ. την Βάσι Δεδομένων για τα σκακιστικά προβλήματα Yacpdb, (Yet another chess problem Database), καθώς και το εξαιρετικό ελληνικό ιστολόγιο για το Καλλιτεχνικό Σκάκι.

3. ΤΟ ΣΤΙΧΟΥΡΓΗΜΑ ΤΟΥ ΣΕΛΛΕΝΙΔΗ 
Δεν είναι τίποτ' άλλο απο ένα τριπλό χαϊκού με τον τίτλο “Χαίρε, Μαβίλη!!”. 

 
ΧΑΙΡΕ, ΜΑΒΙΛΗ!!

(Άνοιγμα)
Στήλη πατριώτου
σ' άδεια, μικρή πλατεία,
κάπου στο δείλι.

Χαίρε, Μαβἰλη!

(Μέσον)
Μαύρη η γενιά μας,
στα γκρεμνά: κι αποζητά
καρδιά και χείλη!

Χαίρε, Μαβἰλη!

(Φινάλε;)
Σ' άλογα πλήθη
κι άλαλα, άγγελο ο Θεός
γιατί να στείλη;

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΣΕΛΛΕΝΙΔΗΣ
Χαλκίδα, Νοε 2017

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

ΑΒΑΞ ΚΑΙ ΠΕΣΣΟΙ, Τμήμα προχωρημένων (IM Μουτούσης): Έναρξι προπονήσεων. Abaco E Pezzi di scacchi, Classe Avanzati: Inizio Alenamenti (Mercoledi 18:30-20:30, MI Kostas Mutussis)

Για τρίτη χρονιά ο σύλλογός μας ανανέωσε την συνεργασία με τον Κώστα Μουτούση, στον οποίο ανέθεσε την προπόνησι του Τμήματος των Προχωρημένων - Ενηλίκων
Το τμήμα αυτό, όπως και πέρυσι θα λειτουργεί κάθε Τετάρτη 18:30-20:30, και οι προπονήσεις θα καλύψουν έναν κύκλο αρχικά τρίμηνης διάρκειας (Θεματική: Ανοίγματα και Στρατηγικές Ιδέες).
Απο αυτήν την εναρκτήρια πρώτη συνάντησι με τον φίλο και προπονητή μας, που έγινε εχθές, και που ήταν και η πρώτη νυκτερινή προπόνησι στην νέα μας αίθουσα, είναι το μικρό φωτογραφικό ρεπορτάζ.

[Όπως είνα ευνόητο, η πολύπλοκη και χρονοβόρα διαδικασία οριστικής μεταφοράς της έδρας, ήταν η κυρώτερη αιτία για την καθυστερημένη έναρξι. ]

Εμείς, απτόητοι, ευχόμαστε Καλή Αρχή και 
ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ!





Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

Το Αρχαιολογικό Μουσείο της Θήβας (Φωτογραφίες - ρεπορτάζ από τα Πινδάρεια). Α’ ΜΕΡΟΣ (Το εξωτερικό). Il Nuovo Museo Archeologico di Tebe (Foto-reportaggio); Parte PRIMA: L’ esterno). The new Archeological Museum of Thebes (Photo-reportage). 1st PART.

Η καταπληκτική ιδέα των ανθρώπων του Σκακιστικού Ομίλου Θήβας, να διοργανώσουν τις εκδηλώσεις των «Πινδαρείων 2017» στον αύλειο χώρο του Αρχαιολογικού Μουσείου τής πόλης τους, μάς πρόλαβε εμάς του Α.Ε. Κέντρου «ΑΒΑΞ ΚΑΙ ΠΕΣΣΟΙ», με την έννοια ότι προγραμματίζαμε από πέρυσι μια συστηματική επίσκεψι στο νεότευκτο αυτό βοιωτικό Μουσείο. 
Είχαμε λοιπόν σαν παράλληλη εκδήλωσι των καθαρά σκακιστικών, τότε, το Σάββατο 2 Σεπτεμβρίου στα «Πινδάρεια», την ευκαιρία να επισκεφθούμε -έστω και σε μή ολοκληρωμένη μορφή- το εν λόγω  Μουσείο. 
Από την επίσκεψι αυτή συλλέξαμε το φωτογραφικό υλικό, το οποίο κρίνουμε άξιο δημοσιοποίησης στο ιστολόγιό μας. Επειδή όμως είναι αρκετά μεγάλο σε ποσότητα (για τις ανάγκες και τα χαρακτηριστικά ενός blog 40+ φωτογραφίες είναι πολλές), αποφασίσαμε να το δημοσιεύσουμε σε δύο συνέχειες.
Το Νέο Αρχαιολογικό Μουσείο της Θήβας έχοντας μόλις ένα χρόνο που εγκαινιάσθηκε επισήμως (Καλοκαίρι 2016). είναι ένα έργο που ξεπέρασε τα 4 εκατομμύρια ευρώ και χρειάσθηκε σχεδόν μια δεκαετία για την κατασκευή /επαναλειτουργία του. Η μόνιμη έκθεση, οργανωμένη τόσο χρονολογικά όσο και θεματικά (σε δεκαοκτώ ενότητες συνολικά), σύμφωνα με τους τύπους ευρημάτων, καταλαμβάνει τέσσερις μεγάλες αίθουσες, τον προθάλαμο και επιπλέον τον υπαίθριο χώρο στον κήπο του Μουσείου.
ΜΕΡΟΣ 1ον
Το πρώτο μέρος σήμερα περιλαμβάνει τα σχετικά με το εξωτερικό του Μουσείου. 
Ένα χαρακτηριστικό του ανακαινισμένου Μουσείου είναι η αξιοποίησι 1.390 τετραγωνικών μέτρων ημιυπαίθριων και 1.750τ.μ. υπαίθριων χώρων για φιλοξενία εκθεμάτων, στους οποίους εκτίθενται αρχαιότητες που δεν επηρεάζονται από τις καιρικές συνθήκες.
Παρόλο το οτι το περιορισμένο στην 1,5 ώρα χρονικό όριο της επίσκεψής μας στις εγκαταστάσεις του δεν ήταν αρκετό για μια πλήρη εικόνα, οι εντυπώσεις μας ήσαν άριστες. Ήδη από το εξωτερικό του η ευρυχωρία, η προσεκτικά επιλεγμένη τοποθέτησι μεγάλων και ανθεκτικών αρχαιολογικών αντικειμένων (ογκώδη θραύσματα γλυπτικών διακόσμων ή αγαλμάτων, επιτύμβιες ενεπίγραφες ή ανάγλυφες πλάκες, κ.λ.π. συνήθη υπαίθρια εκθέματα από μάρμαρο ή πέτρα) και βεβαίως η καθαριότητα μας δημιούργησαν μια πολύ θετική προδιάθεσι.
(Η ευστοχία της επιλογής του προαύλειου χώρου για τις σκακιστικές εκδηλώσεις είναι κάτι που από ην αρχή πιστώθηκε στον Σ.Ο. Θήβας, αλλά ομολογουμένως, σχεδόν προξενώντας σε εμάς αισθήματα…ζήλειας!).

[Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ (Β' Μέρος) ΠΡΟΣΕΧΩΣ]

PHOTO REPORTAGE: